Tanrıçayı Uyandır Kampı, hayatımda bir dönüm noktası oldu. Orada sadece kadınlardan oluşan bir grubun içinde, Nevşah’ın enerjisiyle iç içe olmak bambaşka bir deneyimdi. Kelimelerle anlatmak çok zor ama her kadının en azından bir kere bu deneyimi yaşamasını çok isterim.
Modern kadın çalışmayı öğrendi. Başarmayı, yönetmeyi, taşımayı, ayakta kalmayı öğrendi.
Bunları öğrenirken bir şeyi de öğrendi: hep güçlü görünmeyi.
Ama sürekli mücadele üzerine kurulu bir model, bir süre sonra bedeli olan bir modele dönüşür. Sezgi susar. Yaratıcılık daralır. Beden yorulur. Ve başarı, artık tatmin etmemeye başlar.
Sorun senin yeterince çabalamaman değil.
Sorun, sana ait olmayan bir güç tanımıyla yaşıyor olman.
Dişil güç; sezgi, akış, derinlik, alıcılık ve bağ kurma kapasitesidir. Zayıflık değildir. Alternatif bir güç sistemidir — ve çoğu kadın onu unuttuğu için değil, kullanmasına izin verilmediği için kullanmıyor.
DİŞİL GÜCÜN UYANIŞI, tam olarak bunun için tasarlandı.


