Kalpten Kalbe Bir İlişki Nasıl Bulunur?

Doğru kişiyi arayan çoğu insan yıllarını yanlış soruya harcar. Nerede tanışılır, neye dikkat edilir, hangi işaretler doğru kişiyi gösterir. Oysa karşınıza kimin çıkacağını arama becerinizin değil, kendinizle kurduğunuz bağın belirlediği bir seviye vardır. Kendini tanımayan bir insan, kendini tanımayan insanları çeker. Bu bir ceza değil, basit bir yansıma yasasıdır.

Çoğu ilişki beş duyunun sınırında kurulur: yüz, ses, davranış, ortak zevkler. Perdenin önündeki gölgeleri izlersiniz ve arkada kimin durduğunu hiç bilmezsiniz. Sonra bir gün gölge oynamayı bırakır, “insanlar değişiyor” dersiniz. Değişen bir şey yoktu; en baştan görmemiştiniz.

Kalpten kalbe bir bağ ise fiziksel gerçekliğin ötesinde kurulur. Karşınızdakinin yüzünü değil içini gördüğünüz, onu yüceltmediğiniz, kaybetme korkusu taşımadığınız bir yerdedir. Ve böyle bir bağ kurabilmenin tek yolu, önce kendi özünüzle aynı derinlikte tanışmış olmaktır. Bu yüzden “ruh eşimi bulayım” cümlesi çoğu zaman yanlış cümledir. Doğrusu daha zor olanıdır: kendimi bulayım.

Bunun bir yan etkisi de var: kendinizi tanıdıkça çevrenizdeki insan sayısı azalır. Anlamı bulan insan anlamsız olana vakit ayıramaz. Hayat daralmaz, rafine olur.